Λουκιανός Κηλαηδόνης (15 Ιουλίου 1943 - 7 Φεβρουαρίου 2017)

Λουκιανός Κηλαηδόνης (15 Ιουλίου 1943 - 7 Φεβρουαρίου 2017)

Ο Σπουδαίος Μικρασιάτης Λουκιανός Κηλαηδόνης τίμησε τον Πολιτισμό μας και η προσφορά του είναι ανεκτίμητη.
Ο Λουκιανός είχε καταγωγή από την Σμύρνη της Μικράς Ασίας όπου η μητέρα του Ιάσμη (Γιασεμή) ήρθε το 1922 από τη Σμύρνη ζώντας την Μικρασιατική καταστροφή.

Ο Λουκιανός είναι παιδί της Κατοχής και του Εμφυλίου, γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1943 στην Κυψέλη. Σπούδασε στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων και κατόπιν Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Αθήνας), χωρίς ποτέ να ασκήσει αυτό το επάγγελμα.

Ηταν το 1970 όταν συστήθηκε για πρώτη φορά στο κοινό με τη μελωδικότατη «Πόλη μας» σε στίχους της Κωστούλας Μητροπούλου και δικούς του, με τις φωνές της Βίκυς Μοσχολιού και του επίσης πρωτοεμφανιζόμενου Μανώλη Μητσιά. Ηδη από τότε, με το πρώτο του μουσικό επισκεπτήριο, ο Λουκιανός αποκαλύπτει την εμμονή του με τον χώρο, τον ζωτικό χώρο που μας περιβάλλει: το αστικό περιβάλλον, τα σπίτια, τους δρόμους, τις πλατείες, τα θερινά σινεμά...

Ο επόμενος δίσκος του, η «Κόκκινη κλωστή» σε ποίηση του Νίκου Γκάτσου με τον Μανώλη Μητσιά και τη Δήμητρα Γαλάνη στα πρώτα τους βήματα, αρχίζει και αυτός με ένα σπίτι: «σπίτι μου με τ΄ άσπρα σου γιασεμιά, σπίτι μου παλιά μου κληρονομιά» τραγουδάει ο Λουκιανός, με την εμμονή της προσφυγικής του καταγωγής.

Το 1973, μέσα από τη μικρή χαραμάδα ελευθερίας που άνοιξε στα στεγανά της δικτατορίας, κυκλοφόρησαν τα περίφημα «Μικροαστικά», σε ποίηση Γιάννη Νεγρεπόντη, όπου για πρώτη φορά ο Λουκιανός άρχισε πλέον να ερμηνεύει ο ίδιος τα τραγούδια του με τον τόσο προσωπικό και αμίμητο τρόπο του. Αυτή η έκδοση αποτελεί σταθμό στο τραγούδι της εποχής, στην καλλιτεχνική του πορεία, καθώς και στην ελληνική δισκογραφία γενικότερα, με το κόκκινο διαφανές βινύλιο που έδωσε συμβολικά το μήνυμα για μια διαφορετική προσέγγιση και αισθητική σε όλα τα επίπεδα. Το ίδιο ισχύει και για την επόμενη δισκογραφική του δουλειά, τα «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας», και πάλι σε ποίηση του Νεγρεπόντη, που ίσως η λεπτή σατιρική της έκφραση δεν εκτιμήθηκε όσο της άξιζε, μέσα σε ένα πολωμένο περιβάλλον από κραυγαλέα πολιτικά τραγούδια που κυριάρχησαν αμέσως μετά τη μεταπολίτευση.

Στη συνέχεια, ο Λουκιανός έγραψε το 1976 το «Μedia Luz», τον μοναδικό του δίσκο με ορχηστρική μουσική, ενώ από το 1978 ως το 1991 κυκλοφόρησαν πέντε απόλυτα προσωπικοί δίσκοι: «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου-μπόι», «Ψυχραιμία, παιδιά», «Χαμηλή πτήση», «Τραγούδια για κακά παιδιά» και «Γιατί θα γίνω μαραγκός». Επίσης και το γνωστό κι αγαπημένο «Fifties και ξερό ψωμί», με τραγούδια της δεκαετίας του ΄50 που επανέφερε στην επιφάνεια, ανανεώνοντάς τα μέσα από την προσωπική του ευαισθησία και αγάπη για αυτό το ρεπερτόριο.

Παράλληλα, κυκλοφόρησε ένας διπλός δίσκος με τίτλο «Πάμε, μαέστρο», με μια επιλογή από τις εξαιρετικές μουσικές του για το θέατρο. Ο Λουκιανός για δέκα συνεχή χρόνια έγραφε αποκλειστικά τη μουσική για τις επιθεωρήσεις του Ελεύθερου Θεάτρου, ενώ ήταν ο βασικός σύνθετης των παραστάσεων του Θεσσαλικού Θεάτρου, του οποίου συνδημιουργός υπήρξε η σύντροφός του, η Αννα Βαγενά. Στον χώρο του κινηματογράφου έγραψε μουσική για τις ταινίες «Ο θίασος» και «Οι κυνηγοί» του Θόδωρου Αγγελόπουλου καθώς και για τον «Ελευθέριο Βενιζέλο» του Παντελή Βούλγαρη.

Το πιο δυνατό όμως και επικοινωνιακό στοιχείο του Λουκιανού παραμένουν χωρίς αμφιβολία οι ζωντανές του εμφανίσεις. Και βεβαίως οφείλουμε να μνημονεύσουμε το περίφημο «Πάρτι στη Βουλιαγμένη» το 1983, που συγκέντρωσε περίπου 70.000 κόσμο και θεωρήθηκε το ελληνικό Woodstock. Με αυτή την εκδήλωση ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που έβγαλε τις συναυλίες από τα θέατρα και τα γήπεδα στην ελευθερία των φυσικών χώρων, κάτι διόλου αυτονόητο για την εποχή. Παράλληλα, ήταν από τους πρώτους που ενέταξε στις εμφανίσεις του πλήθος θεατρικά και εικαστικά στοιχεία, με αποκορύφωμα το λαϊκό μιούζικαλ «Αχ! Πατρίδα μου γλυκιά», από τον ομώνυμο διπλό δίσκο στο Θέατρο του Λυκαβηττού το καλοκαίρι του 1993. Από ζωντανή ηχογράφηση στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1998 προέρχεται και άλλη μια πολύ σημαντική δισκογραφική δουλειά του: το «Νέα Κυψέλη- Νέα Ορλεάνη», σε συνεργασία με την περίφημη μπάντα από το Ρreservation ΗaΙl της Νέας Ορλεάνης, αποτίοντας φόρο τιμής στις επιρροές του από το ύφος και το ήθος της τζαζ και της κάουντρι μουσικής. Τα «αμερικάνικα» ακούσματα από τα θερινά σινεμά και τα πάρτι στην Αθήνα του ΄50 συνάντησαν εδώ τα κλασικά τους πρότυπα από τις γειτονιές του Νότου.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης είχε πεί '' «Ενα τραγούδι καταξιώνεται από τη στιγμή που θα τραγουδηθεί σε μιαν οικογενειακή γιορτή»

Ο Λουκιανός δεν διεκδικεί δάφνες «συνθέτη»- ούτε καν «τραγουδοποιού» ή «τροβαδούρου»- αλλά απλώς, σαν ένας ευαίσθητος καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ανακαλεί μουσικές μνήμες, βιώματα και αισθήσεις προεκτείνοντάς τα στο σήμερα και τα μοιράζεται με τον ακροατή. Και το σημαντικό είναι ότι δεν παραμένει σε μια επιφανειακή νοσταλγία για αυτά που πέρασαν, σε μια στείρα αναπαραγωγή, σε μια μίμηση χωρίς φαντασία. Κοινοποιεί μια σιωπηλή διαμαρτυρία για όσα παραμορφώνονται γύρω μας και χάνονται, για τα καλύτερά μας χρόνια και τις γιορτές μας του κάποιοι μας τα κλέβουν μυστικά. Μπαίνει σε έναν δημιουργικό διάλογο με όλα αυτά τα ετερόκλητα ακούσματα που εμπεριέχει ο Νεοέλληνας: από τα απλά παιδικά τραγουδάκια στο σχολείο, την κατασκήνωση και το κατηχητικό, την καντάδα, τα ρεμπέτικα, τα ελαφρά ως την τζαζ, το ροκ, την κάουντρι και τη δυτική μπαλάντα. Δημιουργεί κανάλια ώστε όλα αυτά να ανέλθουν στην επιφάνεια και «παίζει» μαζί τους

Ο Λουκηανός ηταν παντρεμένος με την Άννα Βαγενά και είχε δύο κόρες. Το 1999 δημιούργησαν μαζί τη δική τους μουσική σκηνή, το «Μεταξουργείο», στο οποίο και εμφανίζονταν επί σειρά ετών.

Καλό Παράδεισο Λουκηανέ...σε ευχαρiστούμε για όλα που μάς έχεις προσφέρει !!!

* ΕΡΕΥΝΑ : Δημήτρης Τσακιλτζής-ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου (Τμήμα Διάδοσης & Διάσωσης Μικρασιατικού Πολιτισμού

** Πηγές : wikipedia,Λάμπρος Λιάβας (Το Βήμα).Ελληνες Συνθέτες

Διαβάστε περισσότερα...